باور كنيد

خدا را باور كنيد!!!!!

به هنگامه اعتكاف خدا را در وجود توام با اخلاص اغلب نوجوانان و جواناني ميتوان يافت كه به دور از هياهوي روزمرگي در دنياي بيرحم شهوات و لذائذ دنيوي آمده بودند تا در بحر معرفت الهي تفرج نمايند.

هنوز يادم هست پرسش نوجواني كه كتاب مفاتيح سينه اش را پر كرده بود و ميپرسيد نماز شب چگونه خوانده مي شود؟ وبا جمالت كوتاهي كه در جواب ميشنيد قانع نمي شد .

وآن جوان ناب كه آدرس استاد سير وسلوك مي طلبيد و خاضعانه مطالبه پند ونصيحت مي كرد.!!!

و آن پيرمردي كه كاملا بي ريا سعي در برطرف نمودن و زدودن شبهات ذهنش و ارتقا ايمان درونش و پاكيزه كردن عقايدش را داشت.

وجوانكي كه براي دوري از گناه خاشعانه راه صحيح وطريق نجات را در مراجعه به طلبه اي مي دانست كه خود در ابتداي راه بود.

....... ومن مبهوت اينهمه خدا باوري بودم . راستي همه آنان در يك مسئله بسيار حياتي اتفاق نظر داشته و مترصد حركت به سوي كمال بودندو آن چيزي جز راه حق و حقيقت نبود .

و من همچنان در فكر باور خداي سبحان بودم .........            و خداي عز وجل را شكر كه با آنان بودم !!

يكى از ياران با وفاى على عليه السلام همام بن شريح نام دارد، او كه همواره دلى از عشق خدا سرشار و روحى از آتش معنى شعله ور داشت، روزى با اصرار و ابرام از على (ع) مى خواهد تا آن حضرت سيماى كاملى از پارسايان ترسيم نمايد.
 

على (ع) از طرفى نمى خواهد جواب رد بدهد و از طرفى مى ترسد همام تاب شنيدن نداشته باشد. لذا با چند جمله مختصر سخن را كوتاه مى كند. اما همام راضى نمى شود، بلكه آتش شوقش تيزتر مى گردد، بيشتر اصرار مى كند و امام را سوگند مى دهد.
 

على (ع) شروع به سخن كرد. در حدود 105 صفت از متقين را در اين ترسيم گنجانيد و هنوز هم ادامه داشت. امّا هر چه سخن على (ع) ادامه مى يافت و اوج مى گرفت، ضربان قلب همام بيشتر مى شد و روح متلاطمش ‍ متلاطمتر مى گشت و مانند مرغ محبوسى مى خواست قفس تن را بشكند.
 

ناگهان در اين اثنا فرياد هولناكى جمع شنوندگان را متوجه خود كرد. فرياد كننده كسى جز همام نبود. وقتى كه بر بالينش رسيدند قالب تهى كرده و جان به جان آفرين تسليم كرده بود.
على (ع) فرمود: من از همين مى ترسيدم.

عجب! مواعظ بليغ با دلهاى مستعد چنين مى كند!
اين بود عكس العمل معاصران على در برابر سخنانش.

برگرفته از كتاب سيرى در نهج البلاغه